Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą Politykę prywatności.

[ Zamknij ]

Kulturowe mosty

„Kulturowe mosty” to program, który połączył dwa niezwiązane ze sobą światy. Krainy odległe od siebie o lata świetlne, a przynajmniej o lata, które w sposób naturalny dzielą pokolenie babć i ich wnuków. Znakiem tego pierwszego świata były tradycyjne pieśni, drugiego zaś – nowoczesny język wideoklipu. By się spotkały, zbudowaliśmy „Kulturowe mosty”. W programie wzięli udział podopieczni Pogotowia Opiekuńczego w Białymstoku, domu dziecka oraz uczestnicy warsztatów teatralnych w Teatrze Dramatycznym. Zrealizowany w 2010 r.

Na początku była pieśń, a następnie myśl, co z tą pieśnią można zrobić, żeby zainteresować młodych ludzi. Kolejne inspiracje wynikały z naszych codziennych pasji: Marcina Lićwinki do ocalania dawnych pieśni, Krzysia Kiziewicza i Tomka Adamskiego do robienia filmów i wynajdywania w tej materii wciąż nowych potencjałów, Ani Danilewicz do łączenia ludzi, których pasje można przekuć w ciekawe działania.
 
EDUKACJA MEDIALNA
Najprościej: to kształtowanie umiejętności komunikowania się za pomocą różnych środków przekazu. W przypadku „Kulturowych mostów” młodzi ludzie uczyli się wyrażania siebie za pośrednictwem filmu – poznając od podstaw zasady tworzenia wideoklipu oraz możliwości ekspresji, jakie stwarza. Dowiedzieli się, jak swoją twórczość ciekawie i sensownie zaprezentować w Internecie. A wszystkie te narzędzia wykorzystywaliśmy, by pokazać fragment świata, ktory zanika: starszych ludzi, ich język, zwyczaje i pieśni. Dzięki temu zyskały one nowe życie i szansę na przetrwanie. Edukacja medialna to zatem spoiwo „Kulturowych mostów”.
 
PROJEKT
Wiosną zabraliśmy młodzież na badania etnograficzno- muzyczne na Białostocczyźnie. Zebraliśmy kilkanaście tradycyjnych pieśni, które stanowiły następnie materiał do pracy warsztatowej i wideoklipu. Równolegle trwała praca na warsztatach audiowizualnych i śpiewu. W trakcie tych pierwszych uczyliśmy obsługi nowoczesnego sprzętu audio-video, języka filmu i zasad przygotowania wideoklipu. Młodzież brała udział we wszystkich fazach, od scenariusza po cyfrową obróbkę obrazu i dźwięku. Warsztaty śpiewu zaczynały się od elementarza, czyli poznania własnego ciała, jego ograniczeń (np. drżenia kolan przed wejściem na scenę) i możliwości (otwierania gardła, pracy przeponą, wykorzystywania wszystkich dostępnych rezonatorów). Wielu rzeczy nawet nie było w planach, a wyszły spontanicznie: wspólne wyprawy do kina, teatru, Akademii Teatralnej. Dla niektórych był to pierwszy raz w życiu! Finał odbył się 26 maja 2010 r. w Teatrze Dramatycznym. Dzieciaki wyszły na scenę, zaśpiewały pełną piersią i pokazały teledysk.
 
GRUPY DOCELOWE/METODY
Trzon grupy stanowili podopieczni pogotowia opiekuńczego i domu dziecka, a uzupełniali ją uczestnicy warsztatów z Teatru Dramatycznego (14–18 lat). To był kolejny MOST, pomiędzy dwoma światami młodych ludzi: światem tych zagrożonych wykluczeniem, o utrudnionym dostępie do edukacji i kultury, oraz tych, którzy mieli więcej pozytywnych doświadczeń w życiu. Wybrane przez nas działania mają olbrzymi potencjał socjalizujący, integrujący i otwierający. Śpiew biały był nowym doświadczeniem dla wszystkich dzieciaków. Każdy uczestnik musiał zatem przejść podobny proces poszukiwania w sobie umiejętności naturalnej emisji głosu. Pomagaliśmy im, stosując odpowiednie ćwiczenia fizyczne, organizując gry oraz dodatkowe zajęcia z choreografką i tancerką Dorotą Baranowską oraz aktorem Bernardem Maciejem Banią. Służyły one temu, by dzieciaki w nowej dla nich sytuacji poczuły się pewniej i swobodniej.
 
EFEKTY
Działania zmierzały w dwóch kierunkach: w stronę zapominanego coraz bardziej świata wiejskiej kultury i obrzędu oraz nowoczesnych środków wyrazu. Pokazaliśmy młodym ludziom, że odwołanie do tradycji może iść w parze z nauką jak najbardziej współczesnych kulturowych trendów. Nasi uczestnicy dostrzegli też, że starsi ludzie mają wciąż coś ciekawego do opowiedzenia, a ich zwyczaje, kultura mogą okazać się niezwykle inspirujące. Wszystkie „rzeczowe” efekty (wideoklip, making-off, dokumentacja, pamiętniki) dostępne są na płycie DVD oraz na platformie Akademii Orange, na licencji CC.
 
FINANSOWANIE/PARTNERZY
Działanie zostało sfinansowane ze środków programu Akademia Orange. Teatr Dramatyczny im. A. Węgierki zapewnił miejsce na zajęcia i pokaz finałowy oraz wsparcie aktorów. Pogotowie opiekuńcze przeprowadziło rekrutację spośród swoich podopiecznych, udostępniło pomieszczenia, zapewniło pomoc dydaktyczną i wychowawczą.
 
WYZWANIA
Byliśmy zaskoczeni tym, że problemem nie była ani integracja, ani jakiekolwiek dysonanse między dwiema grupami młodzieży, ale wspólna dla wszystkich blokada: brak wiary we własne możliwości w zderzeniu z trudną techniką śpiewu. Jak jednak wspomnieliśmy, to był naturalny element całego procesu.
 
Źródło: Platforma Kultury
Daty wydarzeń:

1.1.2010 - 30.12.2010

Stowarzyszenie Miłośników Kultury Ulicznej ENGRAM
województwo: podlaskie
15-865 Białystok, ul. Sokólska 11/37

Miejsce wydarzenia
Białystok i okolice
województwo: podlaskie


Liczba odsłon: 864
07.10.2015